Makienok in Kenia

In dit artikel:

Vorig jaar reisde de 25-jarige FC Utrecht-fan Max Visser naar Kenia om zijn broer Wisse te bezoeken, die daar stage liep. Omdat hij iets wilde betekenen voor de lokale kinderen vulde hij zijn koffer met donaties: via oproepen op fanaccounts verzamelde hij zo’n vijftig oorspronkelijke wedstrijdshirts van FC Utrecht, plus broeken en kousen.

In Kenia deelde Max de kleding uit in steden, dorpen en bij een soccerschool waar kinderen vaak zonder middelen en soms zelfs zonder eten proberen te voetballen. De ontvangst was hartverwarmend; veel kinderen reageerden emotioneel op het onverwachte cadeau. Doordat FC Utrecht in Afrika herkenbaar is — mede door spelers als Sébastien Haller — vonden de shirts snel aftrek en ontstond er via sociale media directe betrokkenheid van nieuwe fans. Op straat verschenen al snel jongens en meisjes met namen als Giovanni Troupée, Simon Makienok en Joris van Overeem op hun rug; zelfs reacties van spelers bereikten Max.

Met relatief simpele middelen zorgde Max niet alleen voor betere sportkleding maar ook voor zichtbare vreugde en nieuwe verbondenheid tussen Nederlandse clubfans en jonge voetballiefhebbers in Kenia. Voor hem voelde het bovendien als een manier om iets terug te doen voor zijn club.